Miechunka pomidorowa (Physalis ixocarpa) to gatunek rośliny jednorocznej. Należy do tej samej rodziny botanicznej co pomidor, papryka i oberżyna, czyli psiankowatych. Nazywana jest także rodzynkiem brazylijskim, wiśnią peruwiańską, jagodą inkaską lub wenezuelskim topo-tono. Wszystkie nazwy tej rośliny jednoznacznie wskazują na jej pochodzenie – gorący klimat Ameryki Południowej. Gatunek Physalis ixocarpa wywodzi się z centralnej części Meksyku, ale bardzo popularny jest również w Salwadorze i Gwatemali. W Polsce miechunka wciąż jest warzywem mało znanym, a szkoda. Zasługuje na uwagę ze względu na ciekawy wygląd, ale też łatwość uprawy i właściwości odżywcze.

Miechunkę uprawia się przede wszystkim jako roślinę dekoracyjną – a to ze względu na charakterystyczne ognisto-pomarańczowe lampiony, którymi jest otoczona. Wewnątrz misternej, podobnej do pergaminu otoczki kryje się kulisty owoc o aromacie będącym mieszanką smaków pomidora i ananasa. Owoce mają kolory od żółtego po fioletowy, a ich powierzchnia pokryta jest woskiem. Są soczyste, dosyć duże i ważą średnio 50-57 g. Dojrzałe opadają na ziemię.

Największe zbiory owoców miechunki rozpoczynają się od połowy sierpnia i trwają do października. Niestety roślina jest bardzo mało odporna na niskie temperatury – z tego względu sadzona w polskim klimacie jest rośliną jednoroczną. Nie ma dużych wymagań glebowych, dobrze wzrasta nie tylko w podłożach żyznych, lecz także piaszczystych i ubogich w składniki pokarmowe.