Sezon działkowy w pełni. Spędzanie czasu na działce to nie tylko relaks, ale także i zysk. Właśnie tak można ocenić zebrane plony. Uprawiając samodzielnie warzywa i owoce, można mieć pewność, że zbiory te nie są przeładowane nawozami i pestycydami. Obecnie w Polsce najczęściej uprawiane są warzywa tradycyjne, takie jak marchew, pietruszka, buraki czy ogórki. Istnieje również wiele warzyw łatwych w uprawie, o których już zapomniano.

Skorzonera (Scorzonera hispanica)

Skorzonera wywodzi się z terenów Europy Południowej i Środkowej. Należy do rodziny złożonych (Compositae). Jest uprawiana jako roślina dwuletnia. W pierwszym roku uprawy otrzymuje się jadalne korzenie spichrzowe, a w drugim nasiona. W przypadku, gdy po zbiorze nasion zetnie się pęd, wytworzą się nowe liście, a korzeń stanie się z powrotem z włóknistego – jadalny. Korzeń skorzonery otoczony jest ciemną skórką, a wewnątrz jest biały. Z głowy korzenia wyrastają ciemnożółtozielone liście w formie rozety. Skorzonera jest jednym z najbardziej kalorycznych warzyw (ok. 65 kcal w 100 g). W porównaniu z innymi warzywami korzeniowymi zwiera więcej cukrów (10.5 g/100 g), tłuszczów (0.5 g/100 g) oraz podobne ilości białka (0.5 g/ 100 g) i witamin (głównie witaminy C i z grupy B). Dodatkowo roślina ta stanowi dobre źródło fosforu, wapnia, magnezu oraz żelaza. Zaletą tego warzywa jest możliwość spożywania w postaci świeżej w okresie zimny i wiosny, a więc wtedy, gdy występuje największy niedobór asortymentowy warzyw. W smaku przypomina szparagi i w podobny sposób można ją przyrządzać.

Salsefia (Tragopogon porrifolius)

Salsefia pochodzi z Europy Południowej i Algierii. Należy do rodziny złożonych (Compositae) i podrodziny języczkowatych (Liquliforae). Jest rośliną dwuletnią, w pierwszym roku uprawy tworzy rozetę liściową złożoną z długich i wąskich liści o barwie zielonoszarej z białą linią na środku.  Korzeń natomiast ma kształt białego stożka z szarożółtą skórką. Salsefia jest jeszcze łatwiejsza w uprawie niż skorzonera. W porównaniu z innymi warzywami korzenie salsefii zawierają więcej suchej masy (21-24%), spore ilości potasu, wapnia, fosforu, sodu, żelaza, magnezu i miedzi, ale stosunkowo mało witamin.